หน้าเอกสารข้อความข้างมาตรวัดที่เข็มชี้ไปทางอ่านง่าย พร้อมดินสอหนึ่งแท่ง

วิธีใช้

วางข้อความภาษาอังกฤษที่ต้องการตรวจลงในช่องข้อความที่จะวิเคราะห์ เช่น บทความ อีเมล จดหมาย หรือคำอธิบายสินค้า
อ่านคะแนน Flesch (ยิ่งสูงยิ่งอ่านง่าย) และระดับชั้น Flesch-Kincaid (ระดับชั้นเรียนในสหรัฐฯ ที่ต้องใช้เพื่ออ่านเข้าใจ)
ดูตัวเลขประกอบ: จำนวนคำ ประโยค พยางค์ เฉลี่ยคำต่อประโยค และเวลาอ่าน
แก้ข้อความแล้ววางใหม่ เพื่อดูว่าการแก้ช่วยให้อ่านง่ายขึ้นหรือไม่

หมายเหตุ: สูตรนี้ใช้กับภาษาอังกฤษเท่านั้น

สูตร Flesch สร้างขึ้นสำหรับภาษาอังกฤษ โดยอาศัยความยาวประโยคและจำนวนพยางค์ของคำภาษาอังกฤษ ภาษาไทยเขียนติดกันโดยไม่เว้นวรรคระหว่างคำ และวิธีนับพยางค์ของเครื่องมือใช้กับอักษรไทยไม่ได้ คะแนนของข้อความภาษาไทยจึงไม่มีความหมาย ใช้เครื่องมือนี้เมื่อเขียนอีเมล โพสต์ คำอธิบายสินค้า หรือเอกสารสมัครงานเป็นภาษาอังกฤษ เช่น สำหรับลูกค้าต่างชาติ หรือร้านค้าบน Amazon และ Etsy

คะแนน Flesch Reading Ease หมายความว่าอะไร

คะแนนมักอยู่ระหว่าง 0 ถึง 100 ตารางนี้เป็นเกณฑ์ของ Rudolf Flesch ผู้คิดสูตร คู่มือส่วนใหญ่แนะนำให้ตั้งเป้าที่ 60 ขึ้นไปสำหรับข้อความที่เขียนถึงคนทั่วไป

คะแนน	ระดับ	ตัวอย่างข้อความ
90–100	ง่ายมาก	หนังสือเด็ก
70–89	ง่ายถึงค่อนข้างง่าย	นิตยสารทั่วไป อีเมลแบบเป็นกันเอง
60–69	ปกติ	หนังสือพิมพ์ เว็บไซต์ส่วนใหญ่
50–59	ค่อนข้างยาก	รายงานยาว
30–49	ยาก	งานวิชาการ เอกสารเทคนิค
0–29	ยากมาก	เอกสารกฎหมาย บทความวิจัย

สูตรคำนวณและวิธีเขียนให้อ่านง่ายขึ้น

Flesch Reading Ease = 206.835 − 1.015 × (คำต่อประโยค) − 84.6 × (พยางค์ต่อคำ) และ Flesch-Kincaid Grade = 0.39 × (คำต่อประโยค) + 11.8 × (พยางค์ต่อคำ) − 15.59 คะแนนถูกจำกัดไว้ที่ 0 ถึง 100 ทั้งสองสูตรดูเพียงความยาวประโยคและความยาวคำ ไม่ได้ประเมินว่าเนื้อหาถูกต้องหรือน่าสนใจ

อยากให้อ่านง่ายขึ้น: แยกประโยคยาว ตั้งเป้าเฉลี่ย 15 ถึง 20 คำต่อประโยค ใช้คำสั้นที่มีความหมายเดียวกันแทนคำยาว (use แทน utilize, help แทน facilitate, start แทน commence) หนึ่งประโยคหนึ่งความคิด และใช้รายการแบบข้อสำหรับขั้นตอน หน่วยงานรัฐบาลกลางสหรัฐฯ ก็ใช้แนวทางภาษาเรียบง่าย (plain language) ที่แนะนำแบบเดียวกัน

คำถามที่พบบ่อย